لنت ترمز از یک ماده نسبتاً نرم اما سخت و مقاوم در برابر حرارت با ضریب اصطکاک جنبشی بالا (به طور ایده آل همان ضریب اصطکاک استاتیکی) تشکیل شده است و معمولاً با استفاده از چسب ها یا پرچ های با دمای بالا بر روی یک پشتی فلزی جامد نصب می شود. بنابراین، کل مجموعه، از جمله آستر و آستر، اغلب به عنوان لنت ترمز نامیده می شود. ضریب اصطکاک جنبشی "μ" برای اکثر لنت های ترمز استاندارد معمولاً در محدوده 0.35 تا 0.42 است. این بدان معنی است که اعمال 1{8}}00 نیوتن نیرو به آستر، نیروی ترمز نزدیک به 400 نیوتن ایجاد می کند. برخی از تشک های مسابقه ای دارای مقدار μ از 0.55 تا 0.62 هستند که عملکرد دمای بالا را به آنها می دهد. این صفحات پشتی دارای محتوای آهن بالایی هستند و اغلب بهتر از سایر صفحات پشتی مورد استفاده در تابه های آهنی هستند. متأسفانه، هیچ چیز رایگان برای شما وجود ندارد، و این پدهای با μ بالا به سرعت فرسوده می شوند، و همچنین دیسک را نسبتاً سریع فرسوده می کنند. با این حال، آنها یک جایگزین بسیار مقرون به صرفه برای مواد گرانتر/گران قیمت هستند.
با در نظر گرفتن یک ترمز دوچرخه معمولی، آستر پوشش فلزی است که پشتیبانی مکانیکی را فراهم می کند، و آستر قسمت لاستیکی است که هنگام اعمال ترمز با رینگ در تماس است. در بیشتر کاربردهای خودروهای مدرن، سیستم از نظر مفهومی یکسان است، با این تفاوت که رینگها با دیسکهای فولادی جامد (یا گاهی اوقات فلز عجیب و غریب) جایگزین میشوند. بعلاوه، بند فلزی اغلب در مجموعه لنت گنجانده می شود. هنگامی که لنت ها فرسوده می شوند، تانگ با روتور تماس پیدا می کند و صدای آزاردهنده ای ایجاد می کند که برای هشدار به راننده در مورد نیاز به ترمزگیری طراحی شده است.
از آنجایی که لنت بخشی از سیستم ترمز است که انرژی جنبشی خودرو را به گرما تبدیل می کند، آستر باید قادر به تحمل دماهای بالا بدون سایش بیش از حد (که منجر به تعویض مکرر می شود) یا کاهش باد (که منجر به محو شدن ترمز و توقف کمتر می شود) باشد. قدرت).
ساختار و عملکرد لنت ترمز
Jan 07, 2024
پیام بگذارید







